Tine van Buul
«Als
zolang ze zich kan herinneren wilde Tine iets met boeken doen. Ze wilde
zich voelen als een muis in een kaaspakhuis. "Dan stonden die
boeken daar allemaal en dan zat ik er tussen te lezen." Zo zag Tine het
voor zich, en zo is het ook gegaan. Ook niet stiekem. Ze wilde lezen.
Gewoon lezen. Als kind het liefst droevige verhalen. Hoe droeviger hoe
beter. Of grappige, maar die waren er bijna niet. Ze wilde er bij
kunnen lachen of huilen. Alles wat er tussenin zat vond ze saai.
"Aan
het orgel ontlokte hij droevige klanken." Tine citeert Jules Verne. En
daarna: "Bliksemschichten doorkliefden de lucht, mensenbeenderen
bedekten het strand - Robinson Crusoe, krankzinnig dat ik dat nu nog
weet. De teksten onthield ze, omdat ze zo vaak en zo lang naar de
plaatjes keek.
Maar haar mooiste speelgoed was en is nog steeds haar
poppenhuis. Als kind had ze er een zonder bibliotheek en zonder
schilderijtjes, maar later, toen ze al volwassen was, liet ze een nieuw
poppenhuis timmeren. Eentje waar boeken in zouden passen, en ingelijste
prenten.»
Uit: Klein genoeg - Bibi Dumon Tak op bezoek bij Tine van Buul; Amsterdam, 2006
